Καταρράκτες απίστευτης ομορφιάς

 Στο κοσμοπολίτικο Νυδρί της Λευκάδας βρίσκεται το φαράγγι Δημοσάρι με τους πανέμορφους καταρράκτες. Η πρόσβαση είναι εύκολη και η ανταμοιβή πολύ μεγάλη. Στο δρόμο της Λευκάδας προς Νυδρί υπάρχουν πινακίδες που μέσω ελαιώνων οδηγούν τον επισκέπτη στο φαράγγι. Η διαδρομή είναι εύκολη για κάθε περιηγητή,απαιτεί μόνο λίγη προσοχή καθώς οι πέτρες σε μερικά σημεία γλιστρούν.

 Από τα πρώτα βήματα το τοπίο γίνεται ηπειρωτικό και η κοντινή παραλία ξεχνιέται. Καταπράσινη βλάστηση,δέντρα που τεντώνονται να φτάσουν τον ουρανό και ο ήχος του νερού που χτυπά το βράχο συνθέτουν το τοπίο. Στα χαμηλότερα σημεία δύο λιμνούλες σε προκαλούν με τη σμαραγδένια ομορφιά τους .

Μετά την ηρεμία και τη γαλήνη στην έξοδο από το φαράγγι υπάρχει καφενείο δίπλα από τον αιωνόβιο πλάτανο. Λίγο πιο κάτω μια επιγραφή θυμίζει ότι για τον ορμητικό καταρράκτη έγραψε ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης το ποίημα  ''Το ξεριζωμένο δέντρο''.

H δορυφορική φωτογραφία της περιοχής:

και ο σύνδεσμος για πλοήγηση με τους χάρτες HERE ΕΔΩ

Ο μικρός Παράδεισος της Ακαρνανίας

Οι πηγές του Βάρβαρου είναι ένας τόπος ανέγγιχτος, σπάνιας και άγριας ομορφιάς. Βρίσκεται ανάμεσα στα Ακαρνανικά όρη και τον Αμβρακικό κόλπο. Απέχουν 4 χιλιόμετρα από το χωριό Τρύφος, 50 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο, 22 χιλιόμετρα από την Αμφιλοχία και 27 χιλιόμετρα από τη Βόνιτσα. Πρόκειται για υδροθειούχες πηγές που αναβλύζουν στη δεξιά πλευρά του ποταμού Αλευρά.

 Εδώ έζησε και ασκήτεψε ο Άγιος Βάρβαρος (820 μ.χ). Πριν γίνει Άγιος ήταν πειρατής και κατατρομοκρατούσε  τους κατοίκους της περιοχής. Σήμερα κοντά στη σπηλιά που ασκήτεψε υπάρχει εκκλησία στο όνομά του.

Ο επισκέπτης που θα φτάσει εδώ και μπει στο πλακόστρωτο μονοπάτι που κινείται προς την είσοδο του φαραγγιού,  πρώτα θα ακούσει τον ήχο από τους καταρράχτες. Είναι τρεις και βροντούν και αφρίζουν καθώς τα νερά τους πέφτουν με ορμή πάνω στις πέτρες της Ακαρνανίας.

 Ανηφορίζοντας η ομορφιά γίνεται τόσο έντονη που ο περιπατητής ξαφνιάζεται. Η περιοχή μοιάζει με κρυμμένο μαργαριτάρι. Πλατάνια γέρνουν πάνω από πανέμορφες φυσικές λιμνούλες που σε προκαλούν να κολυμπήσεις στα καταπράσινα και κρυστάλλινα νερά τους. Το τοπίο προσφέρει ανείπωτη γαλήνη και σπάνια αίσθηση χαράς.

 Το μεγαλείο της φύσης και η απαράμιλλη ομορφιά της δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε καμία φωτογραφία. Ο παράδεισος περιμένει τον περιηγητή να περπατήσει το φαράγγι, να ακούσει τον ήχο του καταρράκτη, να κολυμπήσει στα παρθένα νερά της λίμνης, να αισθανθεί τη μαγεία και να αναλογισθεί πόσο εν σοφία είναι σμιλευμένες οι ομορφιές της Φύσης...

H δορυφορική φωτογραφία της περιοχής:

και ο σύνδεσμος για να πλοηγηθείτε με τους χάρτες της HERE ΕΔΩ

Πεζοπορική διαδρομή στο Φαράγγι της Μέλισσας στη Λευκάδα

 Στο καταπράσινο νησί της Λευκάδας περπατήσαμε μια πανέμορφη διαδρομή  που προτείνεται σε όλους τους φυσιολάτρες πεζοπόρους, καθώς τα μονοπάτια είναι ήπιας κατάβασης και ανάβασης ακόμα και για  αρχάριους (βαθμός δυσκολίας Α). Από τη πόλη της Λευκάδας κατευθυνθήκαμε προς Καρυά μέσω του επαρχιακού δρόμου προς το Δήμο Σφακιωτών. Μετά από 6 χιλιόμετρα υπάρχει  Μνημείο για την εξέγερση των χωρικών κατά της Αγγλικής προστασίας τον Οκτώβρη του 1819.

 Ακολουθήσαμε στα δεξιά  τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Υπάρχει πινακίδα που γράφει προς Φαράγγι της Μέλισσας. Διανύοντας 3 χιλιόμετρα μέσα σε ελαιώνες, αμέσως μετά εισήλθαμε σε βατό χωματόδρομο, στα δεξιά μας. Η βλάστηση σε προετοιμάζει για την είσοδό σου στη καρδιά του δάσους. Σε λίγο αντικρύσαμε την πύλη εισόδου του φαραγγιού.

Εκεί παρκάραμε το αυτοκίνητο. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος αρκετά, αλλά φυσούσε ευχάριστο ανοιξιάτικο αεράκι καθώς βρισκόμαστε στα τέλη Μαΐου. Προσπερνάμε την πύλη και η αίσθηση είναι ότι η πύλη αυτή οδηγεί στο μαγικό δάσος των παραμυθιών. Πατάμε σε ένα μαλακό στρώμα βελούδινων πλατανόφυλλων που οι στάλες της πρωινής βροχούλας τους έχουν δώσει όλες τις αποχρώσεις του καφέ. Από κάτω αναδύεται η γλυκερή μυρουδιά του χώματος. Τα τεράστια πλατάνια φορτωμένα με νεαρή φυλωσσιά γέρνουν και πλέκουν τους κλώνους αφήνοντας να γλυστρούν ανάμεσά τους τις χλωμές ακτίνες της συννεφιασμένης Κυριακής. Ο ήχος από το κελαρυστό νερό της Πηγής της Σπηλιάς που είναι δίπλα μας σμίγει με τα τιτιβίσματα των πουλιών...

Προχωράμε δίπλα από την κοίτη του ρέματος με τις ξασπρισμένες πέτρες φτάνοντας σε ένα μικρό κομμάτι τσιμεντένιου δρόμου. Εκεί υπάρχουν δύο πινακίδες που δείχνουν τις κατευθύνσεις προς Απεταστή  και Κακό Λαγγάδι.

Τα μονοπάτια είναι πλακόστρωτα με ξύλινα κιγκλιδώματα.

Επιλέξαμε την διαδρομή προς Απεταστή. Σε όλη την πορεία  μας ακολουθούσε μουρμουρίζοντας το ρέμα. Ψηλά κυπαρίσσια, πουρνάρια, βάτα, κουτσουπιές, υπέροχα πλατάνια, κουμαριές, ιτιές και ασφάκες ''πνίγουν" το μονοπάτι  σε  σφιχταγκάλιασμα. Η παλέτα της νεράιδας του δάσους ζωγραφίζει υπέροχα σχέδια και ο νους γαληνεύει....Σε κατάλληλο σημείο υπάρχει ωραία  θέση για ξεκούραση.

Το μοναπάτι αυτό είναι κυριολεκτικά χαραγμένο μέσα σε οργιώδη βλάστηση και μπορεί κάποιος να το περπατήσει σε δέκα λεπτά .Αφού απολαύσαμε το μεγαλείο της φύσης επιστρέψαμε κατόπιν στη διασταύρωση και ακολουθήσαμε το μονοπάτι προς Κακό Λαγγάδι. Η βλάστηση εξακολουθεί να μας εκπλήσσει με την ομορφιά της. Στο δρόμο μας πέτρινα γεφύρια και μισογκρεμισμένοι μύλοι μας βυθίζουν σε μια άλλη εποχή. Τα απομεινάρια μαρτυρούν τη ζωή των ανθρώπων που πήγαιναν τα φορτώματά τους στο μυλωνά.

Το δάσος μας προσκαλεί και φτάνουμε στη καρδιά του. Μας νανουρίζει γλυκά και στο ξύπνημα μας ξεπροβοδίζει...Στο δρόμο της επιστροφής σκεφτόμασταν πως η μάννα φύση σαν κάθε μάννα μας έδωσε απλόχερα τα δώρα της.
 Άραγε εμείς τι έχουμε για αντίδωρο;

Στη παρακάτω φωτογραφία και σύνδεσμο, δείτε πώς θα πάτε με τους χάρτες της HERΕ:

ο σύνδεσμος των χαρτών HERE ΕΔΩ

Οδοιπορικό στο νησί των Νυμφών

 Υδρούσα ήταν το όνομά της κατά την μυθολογία. Νύμφες ζούσαν κοντά στις πηγές. Σήμερα τη λένε Κέα ή Τζιά.

Κόλποι, όρμοι και ακρωτήρια ζωγραφίζουν το περίγραμμά της. Κοιλάδες και οροπέδια με βελανιδιές στολίζουν το εσωτερικό της. Αρχαία μονοπάτια παράλληλα στις χαράδρες, και ξερολιθιές, οδηγούν στις αρχαίες πόλεις της.

 Στα αρχαϊκά χρόνια ήταν γνωστή ως Τετράπολις γιατί ιδρύθηκαν στο νησί τέσσερις πόλεις κράτη: Η Ιουλίδα, η Κορησσός, η Καρθαία και η Ποιήεσσα.
 Το πλοίο μετά από μια ώρα διαδρομής, φτάνει απο το Λαύριο στην Κορησσία, στη θέση που βρισκόταν η Αρχαία Κορησσός.Tο λιμάνι της είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ασφαλέστερα της Μεσογείου. Το στολίζει ο φάρος του Αγίου Νικολάου με το εκκλησάκι του και είναι ο πρώτος φάρος που άναψε στις Κυκλάδες. Ο οικισμός σήμερα έχει παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική και είναι από τα πιο τουριστικά μέρη του νησιού διαθέτοντας καταλύματα και καταστήματα.

Στην κορυφή του βουνού και 5 χλμ από το λιμάνι, στέκεται καμαρωτή η χώρα του νησιού, η Ιουλίδα. Λιθόστρωτα δρομάκια, εκκλησίες, και ενδιαφέροντα κτίρια συνθέτουν το εσωτερικό της, προσδίδοντας μια ιδιαίτερη ομορφιά.

Εδώ στεγάζεται και το Αρχαιολογικό μουσείο με εκθέματα από ανασκαφές του νησιού, με κυρίαρχες τις ''Κόρες'' από την ύστερη εποχή του χαλκού.

Το λιθόστρωτο ανηφορικό δρομάκι οδηγεί στο Πέτρινο Λιοντάρι, έργο του 6ου π.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με την μυθολογία οι Νύμφες που κατοικούσαν στα δάση, σκότωναν τις γυναίκες του νησιού. Ο Δίας έστειλε τότε το λιοντάρι για να διώξει τις Νύμφες. Πράγματι στο σημείο που είναι στραμμένο το βλέμμα του αγέρωχου λιονταριού, η βλάστηση θυμίζει τόπο νυμφών.

Σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων από την Ιουλίδα βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Ποίσσες που είναι χτισμένος στη θέση της αρχαίας Ποιήεσσας. Στη βόρεια πλευρά του σώζονται λείψανα της αρχαίας Ακρόπολης. Η αμμουδερή παραλία του οικισμού είναι πανέμορφη και την προτιμούν οι επισκέπτες για τα καθαρά νερά και τα αρμυρίκια της.

Συνεχίζοντας την περιήγηση του νησιού παρατηρούμε ότι παντού κυριαρχεί ο σχιστόλιθος με τον οποίο είναι χτισμένα τα σπίτια και οι ξερολιθιές προσφέροντας ένα ωραίο αποτέλεσμα καθώς εντάσσει πλήρως τα κτίσματα στην ομορφιά του τοπίου.
Οι  παραλίες του νησιού, όπως η Κορησσία, το Βουρκάρι, ο Κούνδουρος, το Σπαθί, το Λιπαρό, τα Ξύλα, σχεδόν ανέγγιχτες, περιμένουν τον επισκέπτη να τις απολαύσει.
Ο περιηγητής που θα προχωρήσει στο εσωτερικό του νησιού θα μείνει κατάπληκτος όταν φθάσει στην περιοχή Περαμεριά, που είναι κατάφυτη από βελανιδιές. Το πανέμορφο αυτό δρυοδάσος είναι το μεγαλύτερο της περιοχής του κεντρικού Αιγαίου.

Όπως σε όλα τα νησιά των Κυκλάδων, η Κέα στολίζεται με πολυάριθμες εκκλησίες, που βρίσκονται παντού. Προστάτιδα του νησιού είναι η Παναγία η Καστριανή που ιδρύθηκε το έτος 1700.

 Ένα νησί με την δική του μοναδική ομορφιά και ιστορία η Κέα, έχει ένα σπουδαίο δίκτυο μονοπατιών που έχουν χαρακτηρισθεί ως Δίκτυο Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος. Είναι σηματοδοτημένα, και ο περιηγητής που θα τα ακολουθήσει, θα βυθιστεί στην ιστορία του νησιού, καθώς ακολουθούν πανάρχαιες διαδρομές. Πατήστε ΕΔΩ για να τα περπατήσετε.
 Στο αφιέρωμά μας αυτό θα περιγράψουμε τη διαδρομή του μονοπατιού Νο 6 (Πατήστε ΕΔΩ για πλοήγηση με τους χάρτες της HERE), από το χωριό Σταυρουδάκι στην Αρχαία Καρθαία, και θα προσπαθήσουμε να "ψηλαφίσουμε" την αρχαία διαδρομή.
Στο χωριό Σταυρουδάκι υπάρχει πινακίδα προς Καρθαία, που οδηγεί στο Χαλτσιδιό όπου υπάρχει ένας αρχαίος πύργος. Από εκεί αρχίζει η κατάβαση στο πλακόστρωτο αρχαίο μονοπάτι με προορισμό τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Καρθαίας που κατοικήθηκε από το τέλος της γεωμετρικής εποχής έως την ύστερη Αρχαιότητα και άκμασε κατά την Αρχαϊκή  περίοδο. Τα σπουδαία ερείπια ερευνήθηκαν από τους αρχαιολόγους το 1902( Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή) και συνεχίσθηκαν την δεκαετία του 1960 από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία με εντατικοποίηση το 1987-1995.

Η διαδρομή είναι πραγματικά μαγική.  Το τοπίο μοιάζει διαχρονικό, αιώνιο, και αληθινό.  Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς: Άραγε ποιος ευλόγησε αυτό το τόπο; Ο ίδιος ο Απόλλωνας, που σύμφωνα με τον Απολλώνιο τον Ρόδιο έστειλε τον γιό του Αρισταίο για να σώσει το νησί απο την ξηρασία; Ποιοί άραγε περπάτησαν αυτό το πανάρχαιο μονοπάτι; Ο Ακόντιος και η Κυδίππη; Ο ποιητής Σιμωνίδης και ο φιλόσοφος Αρίστων;

Στα αριστερά οι ξερολιθιές, τα εξωκλήσια και οι αγροικίες, κεντούν το τοπίο και τα χρώματα της βλάστησης τέρπουν τους οφθαλμούς. Στη σκέψη έρχεται πως σε ένα τέτοιο σημείο έκρυψε ο νέος τον γέροντα πατέρα του για να μην πιεί το κώνειο σύμφωνα με το έθιμο (παραθέτουμε σχετικό κείμενο της Ρένας Καρακατσάνη στο περιοδικό Ελληνικό Πανόραμα 2007).

Το έθιμο της αυτοκτονίας των γερόντων της Κέας ‘’Κείων νόμιμον’’

Για το έθιμο της αυτοκτονίας των γερόντων του νησιού με κώνειο, υπάρχει η περιγραφή του Ρωμαίου συγγραφέα Βαλέριου Μάξιμου (Valerius Maximus), όταν το 18μ.Χ συνοδεύοντας τον ύπατο Πομπήιο Σέξτο (Sextus Pompeius) κατά το ταξίδι τους προς τη Μ. Ασία χρειάστηκε να καταφύγουν λόγω μιας μεγάλης θαλασσοταραχής στο νησί.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα ανώτερης τάξης προσκάλεσε τον Πομπήιο να παραστεί στην αυτοκτονία της. Όταν εκείνος προσπάθησε να την μεταπείσει εκείνη του είπε.
‘’ Μέχρι τώρα , έβλεπα πάντα την τύχη να μου χαμογελάει. Φοβάμαι μήπως η αγάπη για τη ζωή με εκθέσει σε σκληρές αλλαγές και τελειώσω το βίο μου άθλια, αφού υποστώ τα πιο φρικτά βάσανα. Γιατί ο θάνατος είναι πιο ευχάριστος όταν έρχεται όταν είσαι ευτυχισμένος’’.
Στη συνέχεια προέτρεψε τα παιδιά της να είναι μονιασμένα, τους μοίρασε την περιουσία της και αφού προσευχήθηκε στον Ερμή να την οδηγήσει μέσα από εύκολο δρόμο στον Άδη, ήπιε το κώνειο. Έδειξε με τη σειρά τα μέρη του σώματος της που πάγωναν και όταν ένοιωσε ότι το ψύχος έφτανε στα σπλάχνα και την καρδιά της, ζήτησε από τις κόρες της να της κλείσουν τα μάτια. Και το κείμενο τελειώνει ‘’Ημείς εκστατικοί προ του καινοφανούς θεάματος απήλθομεν δακρυρροούντες.’’
Το έθιμο λέγεται ότι έλαβε τέλος ως εξής:
Ένας νέος που υπεραγαπούσε τον γέροντα πατέρα του, για να τον προφυλάξει από το έθιμο τον έκρυψε και του έδινε το μισό ψωμί του, για να τον κρατήσει στη ζωή. Όταν κάποτε επρόκειτο να εκλέξουν τον άρχοντα του τόπου, διακήρυξαν ότι θα εκλεγόταν εκείνος που θα έβλεπε πρώτος τον ήλιο ν΄ ανατέλλει. Ο νέος ακολουθώντας τη συμβουλή του πατέρα του, αντί να κοιτάζει προς την ανατολή, όπως έκαναν όλοι οι άλλοι, κοίταζε τις κορφές των βουνών στη δύση και τις είδε πρώτος να φωτίζονται από τις ακτίνες του ήλιου . Έτσι έγινε άρχοντας. Όταν αργότερα ρωτήθηκε αν είχε σκεφτεί μόνος του αυτό το τέχνασμα ή τον είχε συμβουλέψει κάποιος άλλος, εκείνος ομολόγησε την αλήθεια. Έτσι σταμάτησε αυτό το έθιμο αφού κατάλαβαν την αξία των γερόντων και των συμβουλών τους.

Πιο κάτω διακρίνονται τα ερείπια του παλαιού υδραγωγείου των Καρθαιέων δίπλα στα όμορφα περιβόλια των σημερινών κατοίκων.

Η πορεία συνεχίζεται στη πηγή Βαθυποτάμου και το ρέμα, που μοιάζει τόπος κατοικίας νεράιδων και ξωτικών, καθώς είναι πλήρως σκιασμένο και στεφανωμένο, από πικροδάφνες, καλαμιές και λυγαριές που μοσχομυρίζουν. Στο τέλος του, ξάφνου με δέος αντικρίζει κανείς τις Μικρές Πόλλες, έναν όρμο με καταγάλανα νερά.

Στα δεξιά το εκκλησάκι της Παναγίας των Πολώ στολίζει το τοπίο.

Στα αριστερά η αρχαιότητα σμίγει με το πέλαγος, όπως το χθες σμίγει με το σήμερα. Τα ερείπια της ακρόπολης, του ναού του Απόλλωνα,του ναού της Αθηνάς και του αρχαίου θεάτρου στέκουν μάρτυρες αδιάψευστοι της λαμπρότητας και της ακμής της Αρχαίας Καρθαίας.

Τα δικά μας λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το μεγαλείο που απλώνεται εμπρός μας. Γι αυτό ας κλείσουμε την περιήγησή μας με τα λόγια του Πινδάρου στο 4ο παιάνα: "Αυτόν τον στενό, βραχώδη κόρφο της γης, την Καρθαία, δεν θα τον άλλαζα ούτε με την ίδια τη Βαβυλώνα".